close
دانلود آهنگ جدید
X بستن تبلیغات

-------------------------------------------------------------------------

کد پیشواز 98ســـردار شهید حاج قاسم سلیمانی


کد پیشواز همراه اول و ایرانسل قاسم سلیمـانی


کد پیشواز مثل قاسم سلیمانی باش هــــمراه اول


کد پیشواز قاسـم هنوز زنده ست غلامرضا صنعتگر


کد پیشواز درمورد سردار قاســـــــــــــــم سلیمانی


-------------------------------------------------------------------------

بیوگرافی شایان ریاحی

بست بیوگرافی

بیوگرافی شایان ریاحی

کانال تلگرام ما ما را از طریق کانال دنبال کنید.
امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.

بیوگرافی شایان ریاحی

X شماره تلفن شایان ریاحی X عکس همسر شایان ریاحی X شایان ریاحی دوست پسرش X کانال تلگرام شایان ریاحی X شایان ریاحی متولد X دوست دختر شایان ریاحی X دوست پسر شایان ریاحی X شایان ریاحی دوست دخترش X شایان ریاحی X شایان ریاحی و همسرش X اینستاگرام Instagram شایان ریاحی X شایان ریاحی ویکی پدیا X عکس شایان ریاحی X شایان ریاحی ازدواج X بیوگرافی شایان ریاحی X شایان ریاحی کیست X شایان ریاحی بدون آرایش X زندگی نامه شایان ریاحی X شایان ریاحی قبل عمل زیبایی X آخرین خبر شایان ریاحی

 

زندگی روی نت های موسیقی / مصاحبه ی اختصاصی موسیقی ایده آل با یلدا انگالی و شایان ریاحی

موسیقی ایده آل – دلارام بهرامپور : یلدا اِنگالى ، متولد ١٣۶٧/١٠/١٣ در تهران ، ترانه سرایی به نام که با هنرمندانی چون مهرداد نصرتی ، رسول پویان ، آرش نورایی ، محمدرضا مقدم، وحید پویان، حسین شریفی، نیما علامه، شاهین امیری، امید نادرزاده ، سارا علیپور، ارژنگ حقانی، پاشا یثربی و ‌‌‌‌بسیاری از آهنگسازان و خوانندگانِ به نام دیگر، همکاری داشته است.
شایان ریاحی متولد ۱۳۶۵/۱۰/۱۶ نوازنده ی چیره دستِ سازهای کوبه ای است که با هنرمندانی همچون علیرضا قربانی ، سالار عقیلی ، مانی رهنما، حمید حامی، میلاد درخشانی و ‌‌‌… همکاری داشته است و نزدیک ۷ سال است که با علی زند وکیلی و گروه زند مشغول فعالیت است .
آنچه در ادامه میخوانید گفتگویی صمیمی با این زوجِ هنرمند است ‌.
صحبت های یلدا انگالی در این گفتگو :

یلدا انگالی چه زمانی و چطور متوجه شد که میتواند شعر بگوید ؟

اولین تجربه ی نوشتاریِ من در زمینه ی شعر آن هم بدونِ هیچ مقدمه ای ، در ۹ سالگی اتفاق افتاد! اولین باری که از سمتِ معلم مدرسه اجازه پیدا کردیم به جای مداد، خودکار دستمان بگیریم و من احساس میکردم چقدر بزرگ شدم ، پس باید با این خودکار یک حرکتِ بزرگ انجام بدهم، نشستم و یک ترانه در وصفِ مادرم گفتم و تقدیمش کردم !
هنوز هم خاطره ی آن شعر لبخند به لبم مى آورد ! بعد از آن از سمت خانواده خیلی تشویق و ترغیب شدم به جدی تر گرفتنِ این استعداد.
البته که زمینه ی خانوادگی هم در شکوفا شدن این حس بی تاثیر نبود؛ پدر ، پدر بزرگ و عموی بزرگ من همگی نویسنده ، شاعر ، مترجم و مولف کتاب های متعددی در زمینه های متفاوت از هنر و شعر و ادبیات تا ترجمه بودند و هستند.

اولین ترانه عاشقانه ای که سرودید چه بود ؟

حقیقتاً تا سال ۸۹ و ورود رسمیِ من به حیطه ی ترانه ، اشعار من کلاسیک و در قالب غزل و رباعی بود که همگی عاشقانه بودند ؛ اما اولین “ترانه عاشقانه” را خاطرم هست سال ۸۹ و با ورود به جلسات خانه ترانه به مدیریتِ دکتر افشین یداللهی ( که از لفظ مرحوم برای ایشان استفاده نمی کنم) قلم زدم به نام “قاصدک” که در مجموعه ترانه هایم هم چاپ شد‌ .

هیچ وقت ترانه سیاه هم گفتید ؟

صد در صد. فکر میکنم برای هر ترانه سرایی اتفاق می افتد. اساساً جهت گیریِ فضای ترانه بسته به حال و هوای ترانه سراست و خب ترانه سرا آن هم به عنوانِ یک انسانِ نسبتاً حساس تر و عمیق تر در واکنش به اتفاقات پیرامون ، بیشتر تحت تاثیر حال و هوا چه بسا منفی قرار میگیرد . من هم از این قاعده مستثنی نبودم و نیستم.

کدام ترانه ی خودتان را بیشتر دوست دارید ؟

سوال سختی پرسیدید. اگر بگویم “همه” کلیشه ای به نظر می آید ! اما من دسته بندی میکنم. در زمینه ی ترانه هایی که بر اساس ملودی نوشتم ترانه ی “کوه آتیش” که روی ملودیِ آقای مهرداد نصرتی قلم زدم و با صدای خود ایشان هم منتشر شد ترانه ی محبوب من هست و همچنان از فید بکِ مخاطبینِ این آهنگ و لطفشان نسبت به ترانه ام لذت میبرم. اما از بینِ ترانه هایی که مستقل و بسته به حال و هوای خودم نوشتم ، ترانه های مکتوبِ زیادی در مجموعه ترانه هایم “زندگینامه” که منتخبّ خودم هست و بیشتر “شعر محاوره” محسوب میشوند ، نظیر ترانه ی “زندگینامه” ، “من به پاییزی ترین شکل” ، “عذاب” و …
البته متاسفانه این واقعیت که هر چه ترانه ها فاخرتر باشند ، سخت تر هم به اجرا میرسند و برای آهنگسازها ترانه های سختی محسوب میشوند اجتناب ناپذیر هست. شاید چون تصور آهنگساز و خواننده این هست که ترانه ی عامیانه بیشتر با مخاطب عام ارتباط برقرار میکند . محدود هستند خواننده هایی که با “شعر محاوره” موافقند و این دسته اشعار را به اجرا میرسانند امثال آقای چاوشی، آقای یراحی و …

ترانه ای هست که همیشه با خودتان بگویید کاش شاعر این ترانه من بودم ؟

بله. یکی دو ترانه سرا هستند که همیشه قلمشان من را تحت تاثیر قرار میدهد ، بخشی از آن بحث تشابه سلیقه هست و بخش دیگر بحث قدرت قلم. اما اجازه بدهید اسم نبرم و به احترامِ همه ی دوستان ترانه سرا که هنرمند و توانا هستند ، می ایستم و تشویقشان میکنم.

 معتقد هستید دنیای ترانه سراها با دیگر افراد متفاوت است ؟

همان طور که اشاره کردم جامعه ی شاعر و هنرمند ، دیدِ موشکافانه تر و حساس تری نسبت به وقایع پیرامونشان دارند ‌، اینکه بگوییم “دنیای متفاوتی” دارند تعریف کامل و جامعی نیست. بهتر هست بگوییم این توانایی را دارند که تجربه های انسانی مشترک را به نحوی تجزیه و تحلیل و بیان بکنند که خروجیِ تجربه های شخصیشان، بتواند به عنوان تجربه و دغدغه ی جمعی تلقی شود و شنونده و بیننده از شنیدن یا دیدنِ “تجربه های خودش” که نتوانسته آنطور که باید و شاید بیانش کند ، به شکلی زیبا و هنرمندانه “از زبانِ دیگری” لذت ببرد . این باعث میشود غمِ شاعر، غم عمیق تر یا شادیش ، ملموس تر به نظر بیاید ‌.

photo_2017-06-25_21-37-48

 بسیاری از هنرمندانی که در کارهایشان موفق تر هستند بخشی از خود فردی شان را در کارشان لحاظ می کنند ، احساسات شما چقدر در کارهایتان نقش دارد ؟

اساساً هنری که بخشی از وجودِ هنرمند در آن گنجانده نشده باشد ، موفق و دیده نمیشود . این را مینویسم و امضا میکنم! در مورد من ، به استثناء کارهای سفارشی و مناسبتی که نوشتم و منتشر شده اند ، صد در صدِ من در شعرهایم جریان دارد . حتی یکی از دلایلی که اسم مجموعه ترانه هایم را “زندگینامه” انتخاب کردم، اشاره به همین واقعیت هست که اینها ترانه ی صرف نیستند ؛ اینها زندگیِ من بوده و هستند . “ترانه” بخش مهمی از روح و شخصیت من هست. نمیتوانم مُنکرِ این واقعیت بشوم که مسیر زندگی من بسیار بسیار زیاد تحت تاثیر این بُعد از شخصیتم قرار گرفته و باعث شده تجربیات بد و خوب زیادی را پشت سر بگذارم. نمیدانم آینده برایم چه چیزی را در نظر گرفته است ، اما امیدوارم به قولِ شما “خودِ فردی ام” بتواند و توانسته باشد قدم مثبتی در این حیطه برداشته باشد ‌.

در خلوتتان چه موسیقی هایی گوش میدهید ؟

من خیلی پراکنده از هر سبک و حیطه ای میشنوم. در خلوت شخصی خودم ، بیشتر موزیک انگلیسی زبان و قدیمی ، آن هم به علت شغل خودم و پیشینه ی هنری پدرم که بیشتر موزیک های لاتین مینواختند ‌.
اما از مارکت ایرانی اکثر کارهای دوستان را میشنوم و لذت میبرم ، عمدتاً هم پاپ و تلفیقی .
به فرزندتان اجازه می دهید حضور جدی در موسیقی داشته باشد ؟

اصلاً برنامه ی اصلی من برای فرزندم همین خواهد بود! شما قضاوت کنید ، فرزندی که از یک مادر ترانه سرا و پدر موزیسین متولد شده باشد ، میتواند به سمتِ موسیقی حرکت نکند ؟!
اما گذشته از شوخی ، قبل از هر چیز تجربیاتم و آسیب هایی که شاید تصور نمیکند و ناگزیر سر راهش قرار خواهد گرفت را برایش تشریح میکنم و بعد اجازه میدهم خودش تصمیم بگیرد و تجربه کند . میتواند مطمئن باشد که از سمتِ من و پدرش همه جوره حمایت خواهد شد !

در مورد کتابتان (زندگینامه) برایمان بگویید .

“زندگینامه” گزیده ی ترانه های مکتوب من از فاصله ی سال های ۸۹ تا پایان ۹۳ هست ، به استثناءِ ترانه هایی که بر اساس ملودی نوشته بودم و منتشر شدند . کتاب زندگینامه چاپ انتشارات فصل پنجم هست و بهار سال ۹۴ منتشر شد ‌. سبکِ ترانه ها همانطور که گفتم بیشتر به سمتِ “شعرِ محاوره” هست، و هدفم از پذیرشِ چاپِ این کتاب بیشتر این بود که مجموعه ی منسجم و مرجعِ مکتوبی از آثارم در یک مقطع زمانی مشخص را داشته باشم.
اگر با یک موزیسین ازدواج نمیکردید بازهم امروز با همین شور و انرژی در این عرصه فعالیت میکردید ؟

ازدواج من با شایان برای هر دوی ما به لحاظ موسیقایی مبارک محسوب میشود ، به هر حال فضای مشترک و دغدغه ی مشترک و روابط مشترک از روز اول ما را به هم نزدیک تر کرد و هرچند من در کل ترانه سرای کم کار و یا به تعریف بهتر ” گزیده کاری ” محسوب میشوم ، اما شاید نوشتار من قبل از ازدواج بیشتر بود و بعد از ازدواج شکل دیگری به خود گرفت ، به عنوان مثال خیلی وقت ها قطعه هایی را میبندیم که شاید ترانه سرایش من نیستم ولی ترانه سرایش را انتخاب میکنم .
حتی خیلی وقت ها شایان من را به نوشتن بیشتر ترغیب میکند اما به نسبتِ قبل از ازدواج ، مسئولیت های بیشتر، زمان کافی برای یک گوشه نشستن و نوشتن را از من گرفته است . در مجموع میتوانم بگویم موسیقی برای من قبل از ازدواج صرفاً به ترانه سرایی محدود میشد، اما الان موسیقی ” مسئولیت” ، ” دغدغه” ، “شغل” ، ” علاقه” و ابعادِ خیلی گسترده تری از زندگی من و شایان را در بر میگیرد ‌‌.

photo_2017-06-25_21-37-53

در ادامه ، صحبت های شایان ریاحی :

خیلی از افرادی که در عرصه هنر وارد میشوند معتقد هستند که ازدواج مانع پیشرفت میشود ، نظر شما هم همین هست ؟

ممکن است خیلی از افراد این نظر را داشته باشند ، اما من تجربه ی متفاوتی داشتم.
همسر من نه تنها مشوق من هست ( به خصوص در تمرینات روزانه ) بلکه حتی بیشتر از خودم به فکر پیشرفت و حفظ سلامتی من هست.
ازدواج هدفمند قطعا باعث پیشرفت میشود و هرچقدر زوجین از لحاظ فکری و کاری به هم نزدیکترو شبیه تر باشند مطمئناً پیشرفت بیشترى هم صورت خواهد گرفت ‌.

ازدواج باعث پیشرفت شما شده یا مسئولیت های جدیدی که در زندگی بر عهده گرفته اید باعث شده تمرکزتان از موسیقی کمی جدا شود ؟

صد در صدازدواج مسئولیتهای زیادی را با خود به دنبال دارد و حتی میتواند فرد را از مسیر و هدف کاری اش دور کند .
اما اگر این مسئولیتها بوسیله ی طرفین درست هدایت شود ، با انرژی مضاعف و آرامش خاطر و حمایت میتوان اهداف را دنبال کرد ‌.
در ابتدا من هم به دلیل مشغله کاری زیاد از یک سری اهداف خودم دور شده بودم ‌.
اما همسرم مثل یک دوست بی نظیر کنار من بود و به بهترین شکل من را به سمت هدفهایی که داشت کم رنگ‌ میشد هدایت کرد .

پس از ازدواج ممکن است یک پروژه ای را که قبلا قبول نمیکردید به خاطر پول خوبی که دارد قبول کنید ؟ یا برعکس ؟

واقعیت این است که نه .
هر کاری و به هر قیمتی نه اصلا .
چون از دید من اولویت “کیفیت کار” هست. اگر از ماهیت کار لذت نبرم و بقولی دوست نداشته باشم آن وقت هست که نمیپذیرمش .
میتوانم با افتخار بگویم کارهای زیادی بوده که بدون گرفتن دستمزد یا دستمزد خیلی پایین ، تنظیم و اجرا کردم.
اما همه ی آنها کیفیت مناسب و بالایى را از نظر من داشتند.

وقتی قصد داشتید وارد موسیقی شوید پدر و مادرتان مخالفتی نداشتند ؟

خیر . هرچند پدر من تا حدی مخالف ساز من بود و بیشتر تمایل به سازهای غیر ایرانی داشتند .
اما مادرم همیشه مشوق من بودند .
البته ناگفته نماند که هر دو موسیقی را به عنوان شغل نمیدیدند ‌.
تصویر خوبی از آینده ى موسیقى در ذهنشان نداشتند ، تا حد زیادی هم حق با آنها بود ‌.
اما الان نظرشان کاملا متفاوت هست و با ذوق و شوق کارهایم دنبال میکنند ‌.
بنظر شما ضعف موسیقی ما در چیست ؟

این سوال جواب هاى زیادى میتواند داشته باشد‌
اما از اصلى ترین دلایل این ضعف استفاده از افراد نالایق ، بها دادن و حمایت های بیجا ازین افراد و به خود باوری رساندن همین افراد هست که مسیر را غلط طی میکنند و همان مسیرِ غلط را آموزش هم میدهند !!
بنظرتان سطح آگاهی و سلیقه ی مردم نسبت به هنر به ویژه موسیقی افزایش پیدا کرده است ؟

بله تا حدودی ، حداقل من در ژانر موسیقی میتوانم این حقیقت را ببینم .
که سلایق به سمت بهتر شدن میروند و این جای خوشحالی دارد .
خانواده مهمترین نقش را در فرهنگ سازی دارد و
شناختن هنر و موسیقی در هر خانواده ای جزو واجبات هست.
با این وجود چرا گاهی قطعاتی با استقبال مواجه میشوند که از لحاظ ساختار در سطح مطلوبی قرار ندارند ؟

به جواب سوال قبل رجوع میکنم: چون ‌کودکی که در محیط خانواده موسیقی درست و سالم (در هر ژانری) گوش نکرده باشد ، مسلما در بزرگسالی هم ممکن هست سراغ موسیقی های سطحی برود .
اولین بارى که روى استیج رفتید کى بود و چه حسى داشتید ؟

فکر میکنم حدود ۲۰ سال پیش
با استرس زیاد ، از اضطراب ، زیر پایی سازم را با پا زدم و پرت شد یک گوشه !
و اینکه دیدم ، هستند کسانی که از من بهتر خیلی هستند ، همان جا بود که تصمیم گرفتم همیشه بهترین ‌باشم .

آیا اگر به گذشته برگردید همین راه را ادامه خواهید داد ؟

با افتخار بله ‌.
قطعاً اگر پختگى و طرز تفکر الان را داشته باشم و از ابتدا شروع کنم خیلى از مسیرهاى اشتباه را نخواهم رفت و تکرارشان نمیکنم اما الان میتوانم با اطمینان بگویم که انتخاب مسیرم درست ترین انتخاب بوده است .
براى بهتر شدن اوضاع موسیقى ایران چه راه هایى را پیشنهاد میکنید؟

من همیشه به هنرجوهایم میگویم که خودشان باید خالق و بوجود آورنده باشند .
اول به خودشان متکی باشند
دوم اینکه خودشان را با کسی در ایران مقایسه نکنند ، درمورد سازهاى کوبه اى غیر ایرانى صحبت میکنم. اگر قرار باشد مقایسه ای صورت بگیرد باید با هنرمندهاى کاربلد خارج از ایران باشد ؛ که همین باعث رشد میشود .

photo_2017-06-25_21-37-57

و اما حرف آخر …

شایان ریاحی : در نهایت ممنونم از شما و همکارانتان که همیشه زحمت میکشید و در تعالی و رشد فرهنگی این مردم تلاش میکنید ‌.
امیدوارم که همیشه موفق‌ باشید ‌.

یلدا انگالی : برای همه ی دوستان عزیزی که علاقه مند هستند به ترانه سرایی آرزوی موفقیت دارم، برای مخاطبینِ سایت وزینِ موسیقیِ ایده آل، و برای شما.
حرف آخر اینکه امیدوارم روزی را ببینیم که بستر فرهنگی ای در جامعه مان فراهم شده است که در هیچ حیطه ای هنر و هنرمند ، “ممنوع” و “مجرم” تعریف نشود و همه ی اقشار هنری ، برآمده از تمامی سبک ها و سلیقه ها و فارغ از هرگونه فیلتر و محدودیتی ، این فرصت را داشته باشند که استعدادشان را به عرصه ی ظهور برسانند . قطعاً اثر هنریِ فاخرتر و ارزشمندتر خود به خود ماندگارتر هم میشود و اثرِ سخیف ، شاید موقتاً شنیده و دیده هم بشود ، اما به مرور زمان به اصطلاح فِید میشود . پس اینهمه نگرانی به خرج دادن صرفاً عرصه را برای ظهور استعدادهای جدیدتر تنگ میکند ؛ در را باز بگذاریم و اجازه بدهیم “زمان” تصمیم بگیرد.

 

 

http://idealmusic.ir

 

مطالب خواندنی
دیدگاه کاربران


تبلیغات بنری

محل تبلیغات شما

آرشیو

درخواست آهنگ مجاز

آهنگ مورد نیاز خود را درخواست کنید.

مطالب

وَإِن یَکَادُ الَّذِینَ کَفَرُوا لَیُزْلِقُونَکَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّکْرَ وَیَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ ﴿۵۱﴾ وَمَا هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ لِّلْعَالَمِینَ ﴿۵۲﴾